ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ Β΄ ΜΑΘΗΜΑ 16

Το έργο των πρεσβυτέρων

στην Καινή Διαθήκη(συνέχεια)

Εισηγητής: Γιώργος Γούδας

5 . Η επίθεση των χειρών και η χειροτονία – Α΄ προς Τιμόθεο 4:14

   Σύμφωνα με το εδάφιο αυτό οι πρεσβύτεροι έβαλαν τα χέρια τους στον Τιμόθεο αναγνωρίζοντας με αυτό τον τρόπο την κλήση, την απόφαση και την βουλή του Θεού. Αυτή την επίθεση των χειρών δεν είναι αποκλειστικά προνόμιο του πρεσβυτερίου. Αυτό που απαιτείται όμως είναι πνευματική ωριμότητα. Η επίθεση των χειρών βλέπουμε ότι ασκήθηκε από μια ομάδα μικρή στην Αντιόχεια την οποία αποτελούσαν δάσκαλοι και προφήτες (Πράξεις 13:3).

   Βλέπουμε παράλληλα και τον Απόστολο Παύλο να εξασκεί το προνόμιο αυτό (Β΄ προς Τιμόθεο 1:6). Με την επίθεση αυτή των χειρών ο Παύλος δεν έδωσε κάποιο τίτλο στον Τιμόθεο, αλλά χάρισμα για υπηρεσία. Ο εργάτης του Λόγου επίσης έχει το δικαίωμα να επιθέτει “χείρας”. Ο νεαρός εργάτης του Λόγου, Τιμόθεος, πήρε την εξής εντολή: “Μη επίθετε χείρας ταχέως εις μηδένα…”(Α΄ προς Τιμόθεο 5:22).

6 . Η ευθύνη των πρεσβυτέρων να απορρίψουν κάποιον ή κάποιους (νέα μέλη).

   Είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη για να δεχτείς κάποιον, όπως επίσης μεγάλη είναι η ευθύνη για να μην τον δεχθείς. Η ηγεσία της Εκκλησίας θα πρέπει να βαδίσει εξαρτημένη από τον Κύριο, με φόβο και με τρόμο (εδώ χρειάζεται η νηστεία!). Είναι έτσι, γιατί καρδιογνώστης είναι μόνο ο Θεός. Ο υποψήφιος για μέλος θα πρέπει να ερωτηθεί, τουλάχιστον σε τρία πράγματα:

   α) Αν η πίστη που ομολογεί είναι “σώζουσα”, γνήσια-αληθινή πίστη. Αν η πίστη του στηρίζεται μόνο στο απολυτρωτικό έργο Του Κυρίου. Αν, αντίθετα, το άτομο στηρίζεται στον καλό του χαρακτήρα ή στα έργα του (εκκλησιαστικές δραστηριότητες, προσευχές κ.λπ.), τότε επαν-ευαγγελίζεται και ευγενικά αναβάλλεται η αποδοχή του για αργότερα.

   β) Αν κατέχει και – κύρια – πιστεύει τις βασικές Αλήθειες του Λόγου (Θεότητα του  Χριστού, Προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος, Θεοπνευστία της Αγίας Γραφής, Ανάσταση του Κυρίου κ.λπ.). Αν όχι, τότε μπορεί να καθυστερήσει η αποδοχή του ή φυσικά, αν επιμένει, να απορριφθεί.

   γ) Αν ο καρπός του Αγίου Πνεύματος φαίνεται στη ζωή του. Θα πρέπει οι καρποί της μετάνοιας να έχουν γίνει αντιληπτοί από τους άλλους αδελφούς, όπως επίσης και από τον κόσμο (περιβάλλον εργασίας – συγγένεια – σπουδές κ.λπ.).

7 . Η ευθύνη των Πρεσβυτέρων να αποκόψουν παλαιά μέλη

   Η εκκλησιαστική πειθαρχία είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό και κρίσιμο, και το πρεσβυτέριο δεν πρέπει ποτέ να διακηρύξει το “αλάθητο”. Χρειάζεται να εξακριβωθεί, αν είναι όντως ένοχος και σε τι βαθμό. Χρειάζεται προσευχή, αγάπη και σοφία. Προτού κληθεί το Πρεσβυτέριο να εξασκήσει πειθαρχία, θα πρέπει να ζει στο… Α΄ Θεσσαλονικείς 5:14, αλλά όχι μόνο το Πρεσβυτέριο, είναι θέμα όλης της πνευματικής οικογένειας (Εκκλησία).

Με την Εκκλησιαστική πειθαρχία επιδιώκονται τέσσερις σκοποί:

α) Συμφιλίωση (με τον Θεό και τους ανθρώπους) – Είναι η αμαρτία που χωρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις και είναι ο ΧΡΙΣΤΟΣ που ελευθερώνει – ενώνει.

β) Αποκατάσταση – Ελευθερία από δεσμά και ενοχές.

γ) Καθαρότητα Εκκλησιαστική – Πρέπει να υπάρχει ο φόβος του Θεού σε όλη την Εκκλησία. Ας θυμόμαστε ότι… Εκκλησιαστής 8:11

δ) Επανόρθωση – Για όλα αυτά απαιτείται αγάπη, γιατί οι υποθέσεις τους γίνονται υποθέσεις μας. Η πνευματική προϋπόθεση είναι… Α΄ Θεσσαλονικείς 2:8.

   Στην Εκκλησιαστική πειθαρχία είναι απόλυτη ανάγκη, να ακολουθήσει η Γραφική σειρά. Ο στόχος είναι η θεραπεία και η αποκατάσταση στο 1ο – αν είναι δυνατόν – στάδιο: “… ύπαγε και έλεγξον μεταξύ αυτού και σου μόνου…”(Ματθαίος 18:15). Το εχέμυθο επιβάλλεται.

8 . Επισκοπούν και ποιμαίνουν τον εργάτη του Λόγου!

   Φαίνεται απίθανο, αλλά είναι μεγάλη ευλογία όταν γίνεται. Οι πρεσβύτεροι όταν είναι ώριμοι, επισκοπούν τον εργάτη στη διακονία του και τον ποιμαίνουν στη ζωή του. Επισκοπούν, αν ο εργάτης του Λόγου σφάλλει στη διδαχή του, τον ποιμαίνουν στη ζωή του, τον ενθαρρύνουν, τον ελέγχουν αν αστοχήσει σε κάτι, στην οικογένειά του, στις σχέσεις του κ.λπ.

9 . Προσεύχονται για αυτόν και ποιμαίνονται από αυτόν παράλληλα.

   Αναγνωρίζουν το χρίσμα του Κυρίου στη διακονία του, εμπνέονται από αυτόν και ακολουθούν την όραση του Κυρίου. Η μέθοδος όμως και η στρατηγική ανήκει στο πρεσβυτέριο. Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί έχουν γίνει λάθη, που έχουν τραυματίσει το σώμα του Χριστού. Οι πρεσβύτεροι αξιώνονται “διπλής τιμής” όλοι και μάλιστα “όσοι κοπιάζουν σε Λόγο και διδασκαλία”.

   Σε μια υγιή εκκλησία, ανά πάσα στιγμή, οι πρεσβύτεροι είναι σε θέση να καλύψουν την απουσία του Εργάτη του Λόγου. Οι σωστοί πρεσβύτεροι είναι δώρο και προϊόν του Θεού και όχι των ανθρώπων. Είναι ο Θεός που καλεί και ο Θεός που εφοδιάζει. Μόνο ο Θεός καθιστά πρεσβυτέρους και παράλληλα κάθε κλήση του Θεού στην πίστη είναι και μια κλήση του Θεού για υπηρεσία – (Πράξεις 20:28) “…το ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟ σας έθεσε επισκόπους”. Είναι ο Κύριος που θέτει και δίνει χαρίσματα στους ανθρώπους. Τότε η αγάπη Του Κυρίου για το ποίμνιο, γίνεται αγάπη του πρεσβυτερίου για το ποίμνιο!

→ Βλέπω το ποίμνιο όπως ο Θεός το βλέπει.

→ Εκτιμώ το ποίμνιο όπως ο Θεός το εκτιμά.

“…την οποίαν απέκτησε διά του ιδίου Αυτού αίματος!”. Η πραγματικότητα των εδαφίων Α΄ Θεσσαλονικείς 5:12-13, πρέπει να χαρακτηρίζει τους πρεσβυτέρους.

→ Αγάπη για το Ποίμνιο

→ Έργο για το Ποίμνιο

   Όλοι οι πρεσβύτεροι, για να είναι “τύποι του ποιμνίου”, οφείλουν να γίνονται “μιμητές” του Χριστού! Η “πνευματική τεμπελιά” είναι ένας από τους πιο μεγάλους πειρασμούς και κινδύνους για το πρεσβυτέριο. Αν το ποίμνιό Του δεν γίνει ο θησαυρός μου, τότε δεν μπορώ να κινητοποιηθώ ώστε να δώσω χρόνο, χρήμα, δυνάμεις, να δαπανήσω και να δαπανηθώ. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι τα μέλη αδρανούν. Όμως, εμπνέονται και τείνουν να ακολουθούν την ηγεσία τους (συλλογική). Οι πρεσβύτεροι λοιπόν, γίνονται “τύποι του ποιμνίου” ώστε το ποίμνιο να ακολουθεί. Οι πρεσβύτεροι ενώ εργάζονται, δεν εργάζονται για άλλους! Οι πρεσβύτεροι επισκοπούν αυτούς που εργάζονται. Όλοι είναι εργάτες, όμως όλοι δεν είναι πρεσβύτεροι. Μια εκκλησία στην οποία η συντριπτική πλειοψηφία ασχολείται με τις επαγγελματικές της υποθέσεις και αφήνει το έργο σε λίγα άτομα (πρεσβυτέριο ίσως και μερικοί άλλοι) δεν είναι μια Βιβλική και κυρίως μια υγιής εκκλησία.

Οι πρεσβύτεροι οφείλουν να:

◆ ενθαρρύνουν αυτούς που μένουν πίσω

◆ επιδοκιμάζουν αυτούς που είναι μπροστά

◆ αναχαιτίζουν αυτούς που τρέχουν πιο μπροστά

   Τέλος, το έργο τους περιορίζεται στη συγκεκριμένη τοπική εκκλησία, σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Δεν γίνεται ο επίσκοπος π.χ. της Σμύρνης να είναι και επίσκοπος της Εφέσου. Υπεροπτικοί πρεσβύτεροι δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχουν πρεσβύτεροι που να χειρίζονται υποθέσεις περισσότερων από μιας τοπικών εκκλησιών.