ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΘΗΜΑ 22

Χαρίσματα Διακονιών: «Ευαγγελιστές…»

 

                                                               Εισηγητής: Γιώργος Γούδας

   Αποτελεί ένα σημαντικό δώρο του Αναστημένου Χριστού στην Εκκλησία Του. Είναι το κυριότερο όργανο στο σώμα του Χριστού, για την αύξηση της Εκκλησίας. Χωρίς Ευαγγελισμό, η εκκλησία αργοπεθαίνει. Όταν τα νερά δεν εκρέουν, φθάνουμε στην αποτελμάτωση. Ο Θεός θέλει την Εκκλησία Του να παίρνει και να δίνει, δέκτη και πομπό – κανάλι. Κάθε πιστός σώζεται για να μαρτυρεί. Λατρεύει και ευαγγελίζει! Απαραίτητη, λοιπόν, διακονία γιατί η εκκλησία που δεν ευαγγελίζει, θα μαραθεί.

   Η υγεία της Εκκλησίας εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από τη γνήσια αύξηση της Εκκλησίας. Μόνο υγιή σώματα αυξάνουν σωστά και μόνο υγιείς Εκκλησίες αυξάνουν σωστά. Αν ο Κύριος δεν προσθέτει στην Εκκλησία, τότε κάτι δεν πάει καλά με την Εκκλησία. Κάθε υγιής Εκκλησία πρέπει να ποθήσει το Πράξεις 2:47, να έχει ευαγγελιστές και όσο γίνεται πιο πολλούς μάρτυρες! Είναι εντυπωσιακό, το ότι η λέξη «ευαγγελιστής» συναντάται μόνο τρεις φορές στην Καινή Διαθήκη. Η Εκκλησία ήταν μια εκκλησία που έδινε τη μαρτυρία της!

   Εφεσίους 4:11 – Πράξεις 21:8 – Β’ προς Τιμόθεο 4:5 ⇒ Η σημασία της λέξης είναι: «Εκείνος που φέρνει το Ευαγγέλιο, τα καλά νέα, λυτρωμένος ο ίδιος, σε χαμένους ανθρώπους». Είναι ο μηνυτής των καλών νέων. Η Σωτηρία των αμαρτωλών = το αγαπημένο θέμα του ευαγγελιστή (διάκριση του μάρτυρα, από τον Ευαγγελιστή – διακονία). Τα άτομα αυτά είναι προικισμένα με μια ιδιαίτερη ικανότητα να μεταδίδουν το ευαγγέλιο, τους είναι φυσικό και εύκολο! Έχουν εμπνεύσεις για να δώσουν το μήνυμα και μπορούν να αρχίσουν με οτιδήποτε!

   Ένας που έχει άλλη διακονία (ποιμένας – δάσκαλος), μπορεί και πρέπει να ευαγγελίζει, αλλά δεν του είναι τόσο εύκολο, όσο του ευαγγελιστή. Είναι εντυπωσιακό με πόσους ποικίλους τρόπους, ο Ευαγγελιστής μπορεί να δώσει το Ευαγγέλιο (ένα μήνυμα στην εφημερίδα – τίτλος, κάτι από το δελτίο ειδήσεων, κάποιο δημοφιλές τραγούδι κ.λπ.).

   Ο Ευαγγελιστής μιλά σε μάζες, αλλά και σε μεμονωμένα άτομα. Ο Φίλιππος αποτελεί ένα καλό παράδειγμα και για τα δύο αυτά. Τον βλέπουμε να διακονεί μαζικά στη Σαμάρεια (Πράξεις 8:5) και να ευαγγελίζει προσωπικά τον ευνούχο! (Πράξεις 8:35). Ο Φίλιππος είχε ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ και αυτό ήταν ο ΧΡΙΣΤΟΣ! Ευαγγέλιο χωρίς Χριστό δεν είναι Ευαγγέλιο.

   Ο Ευαγγελιστής εστιάζει και δίνει την έμφαση στο θάνατο – ταφή – Ανάσταση – φανέρωση του Ιησού και στο Δεύτερο Ερχομό Του, Αυτό είναι το Ευαγγέλιο (Α’ Κορινθίους 15:1) Ο αποτελεσματικός Ευαγγελιστής κηρύττει το Λόγο! (Β’ προς Τιμόθεο 4:2).

   Ο Ευαγγελιστής θερίζει σε μια στιγμή, ό,τι άλλες διακονίες έσπειραν για χρόνια! (Πράξεις 8:12). Ο Ευαγγελιστής χρειάζεται τις άλλες διακονίες! Αλίμονο αν δεν είναι υπόλογος και διακονεί μόνος του!  Δεν είναι μόνο η μήτρα που κρατεί και ελευθερώνει ένα μωρό, χρειάζονται τόσα άλλα συστήματα (αναπνευστικό – ενδοκρινικό – κυκλοφορικό – νευρικό κ.λπ.). Συνεπώς, το χάρισμα αυτό δεν πρέπει, ούτε να υποτιμάται, ούτε να υπερτιμάται!

   Ο Ευαγγελιστής είναι συχνά περιοδεύων εργάτης του Ευαγγελίου, αντίθετα με τον Ποιμένα – Δάσκαλο που βασικά μένει σε μία εκκλησία. Είναι φορές, που όπως με τον απόστολο, έτσι και με τον ευαγγελιστή, ενεργούν «τα σημεία του αποστόλου» (Πράξεις 8:5-8). Παράλληλα, τα σημεία αυτά, μαζί με τον Καρπό του Αγίου Πνεύματος, οδηγούν σε μια ζωή πληρωμένη με το Άγιο Πνεύμα (Β’ Κορινθίους 12:12). ⇔ Ο Κύριος ευαγγέλισε με χαρίσματα! Ο Απόστολος Παύλος ήταν και ευαγγελιστής (Α’ Κορινθίους 9:16) – Το καύχημα του ήταν να κάνει αδάπανο το Ευαγγέλιο. Ήταν «χρεώστης», «πρόθυμος» και δε ντρεπόταν για το ευαγγέλιο.

   Ο Ευαγγελιστής απευθύνεται στη θέληση του ανθρώπου, είτε για αποδοχή, είτε για απόρριψη. Συχνά, συνοδεύεται και με το χάρισμα της διδασκαλίας, γιατί, ας μη ξεχνάμε ότι και αυτό συμβάλλει «στον καταρτισμό των αγίων, εις έργον διακονίας». Από την άλλη πλευρά, ο ποιμένας – εργάτης του Λόγου καλείται να ασκεί «έργον Ευαγγελιστού», κάνοντας έτσι τη διακονία του πλήρη!

   Μη λες, «πόσοι αναγεννήθηκαν!», αλλά, «πόσοι προσευχήθηκαν για Σωτηρία!» (Μόνο το 1/4 πηγαίνει την άλλη μέρα να δει τον Β. Graham!). Μόνο ο Θεός ξέρει αν πραγματικά σώθηκαν ή όχι και πόσοι ακριβώς!

   Συχνά αμαρτάνουμε, γινόμενοι υπερβολικοί! π.χ. «Διακόσια άτομα αναγεννήθηκαν στην εκστρατεία», ενώ βγήκαν μπροστά για προσευχή, λιγότεροι. Ας προσέξουμε τις τάσεις της υπερβολής που έχουμε όλοι μας! Ο ευαγγελιστής προκαλεί, προτρέπει και ενθαρρύνει την ψυχή να ανταποκριθεί στο μήνυμα. (Ο Πέτρος την ημέρα της Πεντηκοστής!) Ο ευαγγελιστής κάνει το δικό του μέρος (δυνατό) και το Άγιο Πνεύμα το αδύνατο! – «…ήλθεν εις κατάνυξιν η καρδίαν αυτών».

   Ο Ευαγγελιστής ΔΕΝ κάνει το έργο του Αγίου Πνεύματος (έλεγχος για αμαρτία, δικαιοσύνη, κρίση), αλλά συστήνει τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα ελέγχει. Χρειάζεται πιστότητα και να εστιάζεις σ’ Αυτόν που δίνει την αύξηση και όχι στα αποτελέσματα. Ο Νώε κήρυττε εκατόν είκοσι χρόνια για να σωθούν μόλις οχτώ ψυχές! – (Εβρ. 11:7) Το μήνυμα είναι το ίδιο, οι μέθοδοι μόνο διαφέρουν! Επιβάλλεται η συστηματική παρακολούθηση. Ο Κύριος είπε, «πορευθέντες μαθητεύσατε».

   Είναι σημαντική, για όλους τους πιστούς και ιδιαίτερα για τον ευαγγελιστή, η άγια και καθαρή ζωή. Γίνομαι «ψαράς ψυχών», όταν ακολουθώ τον Κύριο!  «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Η νοοτροπία μας πρέπει να αλλάξει, όσον αφορά το συγκεκριμένο αυτό χάρισμα και σε σχέση με την αύξηση της εκκλησίας!  Χρειάζονται πνευματικοί «πατέρες» και «μητέρες» για να φροντίσουν «τα μωρά του Θεού». Ο Ευαγγελιστής δεν μπορεί χωρίς την τοπική εκκλησία και η τοπική εκκλησία χρειάζεται Ευαγγελιστές! Ας τους ζητήσουμε από τον Κύριο του Θερισμού!