Η Δύναμη της Πεντηκοστής

 

                                                               Εισηγητής: Γιώργος Γούδας

    Η Εκκλησία σήμερα – ως σύνολο – και  λίγο πολύ ο κάθε ένας από εμάς, πρέπει να ομολογήσει ότι δεν ζει και δεν περπατά στη νίκη του Χριστού και στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος της Πεντηκοστής. Δεν ξεχωρίζουμε από τον κόσμο,καθώς ζούμε στον κόσμο, ώστε να επηρεάσουμε τον κόσμο. Η δύναμη του Αγίου Πνεύματος δεν ενεργείται σε εμάς, με εμάς, από εμάς, ώστε να επηρεάσει και να προβληματίσει τουλάχιστον τους άλλους. Το «φως» μας συχνά είναι «κάτω από το μόδιο» και το «αλάτι» μας έχασε την «αλμύρα» του! Μοιάζουμε με τον νεαρό προφήτη στις μέρες του Ελισσαιέ, που του έφυγε το σίδερο! Έχουμε χάσει το «σίδερο», που είναι το Άγιο Πνεύμα – η δύναμη και δεν μπορούμε να «κόψουμε», αλλά και δεν υπάρχουν πολλοί «Ελισαιέ» να μας βοηθήσουν. Έτσι, χωρίς αυτή τη δύναμη, αφήνουμε ανθρώπους που διψούν πνευματικάνα λιμοκτονούν ή να γίνονται βορρά σε αιρέσεις.

    Η δύναμη του Αγίου Πνεύματος απουσιάζει από τους πολλούς άμβωνες, από τους πιο πολλούς πιστούς, από τις πιο πολλές εκκλησίες! Η αδυναμία μας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις υποσχέσεις του Κυρίου μας. Όμως αδύναμος Χριστιανισμός δεν είναι ο φυσιολογικός Χριστιανισμός. Αποτύχαμε να γίνουμε «ψαράδες ψυχών». Μήπως έχουμε αποτύχει στο να Τον ακολουθούμε;                         

Ας θυμηθούμε πως Τον είδε και Τον εκτίμησε ο Ιωάννης, ο Βαπτιστής:

Α. Ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Β. Ο ΒΑΠΤΙΖΩΝ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟ

    Τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο. Ο Ιησούς είναι Αυτός που βαπτίζει με Άγιο Πνεύμα, που στέλνει το Άγιο Πνεύμα με δύναμη πάνω στους δικούς Του. Δυστυχώς ζούμε πολύ πιο κάτω από το επίπεδο, ακόμα και των 70 μαθητών πριν την Πεντηκοστή (Λουκάς 10:17-20). Αρχίζοντας από το τελευταίο «χαίρετε μάλλον…», έχουμε προβλήματα, δεν είμαστε πάνω από τα προβλήματα που όλος ο κόσμος έχει! Πώς λοιπόν, να πατήσουμε «επάνω όφεων και σκορπίων… και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού!» Τα ποτάμια του «ζωντανού νερού» δε ρέουν μέσα μας. Οι ζωές μας μοιάζουν με άδεια δοχεία και με τελματωμένες δεξαμενές. Δε ζούμε με τις προδιαγραφές της νέας γέννησης και στο ύψος των προνομίων μας.

    Ο Κύριος υποσχέθηκε, ότι η ίδια δύναμη που κατεύθυνε τη δική Του ζωή, μπορούσε να κατευθύνει και τη ζωή των δικών Του. Αν πρόκειται να είμαι αποτελεσματικός μάρτυρας, τότε χρειάζομαι την υπόσχεση του Πατέρα στη ζωή μου, για το Άγιο Πνεύμα (Λουκάς 24:46-49). Όχι μαρτυρία χωρίς δύναμη! Ούτε το ταλέντο, ούτε η προσωπικότητα, η ανθρώπινη διδαχή και εκπαίδευση μπορούν να κάνουν αποτελεσματική τη μαρτυρία μας (Πράξεις 1:8). Είμαι αποτελεσματικός μάρτυρας, όταν το Άγιο Πνεύμα έλθει με δύναμη πάνω μου (Ματθαίος 28:19-20) ” Θα είναι μαζί μας για αποτελεσματική μαρτυρία! Όχι απλά για ενθάρρυνση, προστασία, θάρρος, σοφία, οδηγία. Ο Κύριος θέλει να εκπληρώσει σε κάθε πιστό τη Γραφή… «…θέλω εκχέει ύδωρ επί τον διψώντα, και  ποταμούς επί την ξηράν. Θέλω εκχέει το Πνεύμα Μου επί το σπέρμα σου, και την ευλογία Μου επί τους εκγόνους σου!»(Ησαΐας 44:3).  

    Ο σημερινός «Μοντέρνος» Χριστιανισμός, απέχει παρασάγγες από το Βιβλικό Χριστιανισμό των Αποστολικών χρόνων. Χριστιανισμός που δεν αναπαράγει την πλήρωση – χαρά – ειρήνη – δικαιοσύνη – μαρτυρία της Καινής Διαθήκης, δεν είναι Χριστιανισμός. Ο Χριστιανισμός των πιστών της Καινής Διαθήκης, ήταν ένας επαρκής Χριστιανισμός. Είναι ανάγκη να αναπαράγουμε τον Βιβλικό Χριστιανισμό στη ζωή μας. Πρέπει να ποθήσουμε τα ίδια αποτελέσματα σήμερα, με αυτά της Καινής Διαθήκης. Αν έχω δεχθεί τον Χριστό που εκείνοι οι πιστοί δέχθηκαν. Αν έχω αναγεννηθεί από το ίδιο Άγιο Πνεύμα, όπως αυτοί. Αν έχω γίνει νέο κτίσμα όπως εκείνοι, τότε πρέπει να προσμένω – προσδοκώ το ίδιο επίπεδο ζωής!  Δε θέλω ζωή χωρίς δύναμη, αλλά ζωή με δύναμη.

    Βλέπουμε την έμφαση στα Σεμινάρια, στη δογματική της Καινής Διαθήκης, αλλά δεν αναπαράγουμε, δεν εκζητούμε τη ζωή, τη δύναμη, την καρποφορία της Καινής Διαθήκης στη ζωή μας. Έχουμε απλά αποτύχει στο πιο απλό και στο πιο σημαντικό! (Πράξεις 1:14) και φυσικά δεν πειραματιζόμαστε εικόνες, όπως: Πράξεις 2:37, 41. Σήμερα είναι άδεια τα θρανία της εκκλησίας και ανεπηρέαστος ο κόσμος από την Εκκλησία!

    Υπάρχει τεράστια διαφορά, βλέποντας τη διακονία του Πέτρου (Πράξεις 3:11), του Φίλιππου (Πράξεις 8:5-8), του Στέφανου (Πράξεις 7:51), του Ανανία και φυσικά του Παύλου – που συνιστούσε τον εαυτό του. Διακονούσε σε πλαίσια όπως: Ρωμαίους 15:29, Β’ Κορινθίους 2:14. Όπου πήγαινε ο Παύλος, εκεί υπήρχε θρίαμβος, νίκη! Όταν ο Θεός επέτρεπε «κοιλάδες» στη ζωή του, ο Παύλος παρέμενε στην κορυφή «του όρους!» Χρειαζόμαστε τη φωτιά της Πεντηκοστής, την ακτινοβολία της Πεντηκοστής, την αγάπη της Πεντηκοστής.

    Είναι ανάγκη λοιπόν, να στραφώ πρώτα σ’ Εκείνον, που εν τη δυνάμει του Αγίου Πνεύματος αποτελεί την απάντηση του Θεού στο πρόβλημα του ανθρώπου, στις ανάγκες του ανθρώπου. Όχι η Πεντηκοστή χωρίς τον Γολγοθά, αλλά ούτε και ο Γολγοθάς χωρίς την Πεντηκοστή.

    Το Άγιο Πνεύμα είναι στενά συνδεδεμένο με το Πρόσωπο και το Έργο του Ιησού. Δεν μπορώ να εννοήσω, αλλά και να χαρώ το Πρόσωπό Του και το Έργο Του, χωρίς τη διακονία του Αγίου Πνεύματος. Χωρίς την προσωπική διακονία του Αγίου Πνεύματος, έχουμε έναν Ιησού απρόσωπο μέσα μας, μια απλή ανάμνηση. Η Εκκλησία οφείλει να γνωρίζει τον Χριστό εν δυνάμει και αποκαλύψει του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι αποτελεσματικό, όταν «φέρεται» μόνο Του, όπως και ο Λόγος («γεννηθήτω»). Ο Λόγος δίνει Έργο στο Άγιο Πνεύμα και το Άγιο Πνεύμα Έργο στο Λόγο, τόσο το Γραπτό, όσο και τον Ζωντανό.

    Το δώρο του Αγίου Πνεύματος με ικανώνει να εκτιμήσω το Δώρο του Υϊού. Το δώρο του Υϊού είναι αδύνατον να εκτιμηθεί χωρίς το δώρο του Αγίου Πνεύματος.        Ο Χριστός είναι η δικαιοσύνη μου, αλλά είναι και «ο Νόμος του Πνεύματος…» που με ελευθερώνει από το Νόμο της αμαρτίας και του θανάτου. Όπως η πνοή του Θεού έφερε ζωή στη δημιουργία, έτσι και η πνοή του Αναστημένου και Δοξασμένου Χριστού φέρνει πνοή στην αναγέννηση και τον αγιασμό. Ο Κύριος πολύ καθαρά δίδαξε (Ιωάννης 14:16), πως χωρίς τη μελλοντική άφιξη και διακονία του Αγίου Πνεύματος, δεν μπορούσε να υπάρξει διακονία – κοινωνία – καρποφορία – ειρήνη – ανάπαυση – διδαχή – έλεγχος!

    Η ζωή της Πεντηκοστής είναι ζωή, όπου ο Αναστημένος Χριστός είναι παρών και ενεργής. Γι’ αυτό είναι ανάγκη η κραταίωση του πιστού, «εν τη δυνάμει του  πνεύματος, κατά τον έσω άνθρωπον…». Η γνώση του Αγίου Πνεύματος, θα φέρει γνώση του Υϊού, που θα φέρει αποκάλυψη του Πατέρα. Μόνο το Άγιο Πνεύμα κάνει τον Χριστό πραγματικό και μόνο το Άγιο Πνεύμα κάνει τη ζωή μας Χριστοκεντρική. Χωρίς τη μαρτυρία – διακονία του Αγίου Πνεύματος, ο Χριστιανισμός είναι απλά μια θρησκεία, όπως οι τέσσερις άλλες. Όλη η ζωή, η Θεολογία και η δύναμη της Εκκλησίας, βασίζονται στη διακονία του Αγίου Πνεύματος, που εφαρμόζει το πλήρες Έργο του Χριστού. Το Άγιο Πνεύμα συνεχίζει στη γη, τις δραστηριότητες του Μεγάλου Αρχιερέα στον ουρανό – «ήρχισεν ο Ιησούς…».

Το Άγιο Πνεύμα στη ζωή και τη διακονία του Ιησού

    Μιλήσαμε για την ανάγκη που έχει η Εκκλησία από τη δύναμη της Πεντηκοστής. Για να εκτιμήσουμε αυτή την ανάγκη, θα πρέπει να εξετάσουμε τη σχέση που είχε ο Κύριος Ιησούς με το Άγιο Πνεύμα (Πράξεις 10:37,38), για δούμε πώς αυτή η σχέση αγγίζει εμάς σήμερα. Ο Πατέρας «έχρισεν (Χριστός) τον Ιησούν!…» (ανθρώπινη φύση). Είναι εντυπωσιακό το θαυμαστό μέρος (ρόλος) που το Άγιο Πνεύμα έπαιξε στη ζωή και τη διακονία του Κυρίου.

α. Στην ενσάρκωση (Λουκάς 1:35)

β. Στη βάπτισή Του (Λουκάς 3:21-23)

    Μέχρι εκείνη τη στιγμή, κανένα κήρυγμα – διδαχή – ευεργεσία – καμία ψυχή – ούτε ένας μαθητής – κανένα θαύμα! Δεν είχε αρχίσει τη διακονία Του. Ο Πνευματικός πόλεμος ξεκίνησε, όταν χρίστηκε και όταν άρχισε να εκπληρώνεται το… Ησαΐας 61:1 <=> Λουκάς 4:18, τότε… Ματθαίος κεφ. 4). Αυτή τη Γραφή βρήκε και διάβασε στη συναγωγή! Αυτή τη Γραφή εκπλήρωσε στην τρίχρονη διακονία Του!  «ο δε» και «ευθύς…» (Μάρκος 1:12 – Λουκάς 4:1). Μόνο πιστοί πληρωμένοι μπορούν να σταθούν και έχουν πόλεμο!

    Το Άγιο Πνεύμα – ως περιστερά – συμβολίζει καθαρότητα, πραότητα, αθωότητα, μία κατεύθυνση. Τον «έχρισε», έμεινε και αναπαύτηκε επάνω Του σε όλη την  πληρότητα, χωρίς «μέτρο»! “ «…το Πνεύμα καταβαίνον και μένον!…». Άλλες δύο φορές ο Ησαΐας προφητεύει, ότι ο Κύριος θα γεμίσει με Άγιο Πνεύμα (Ησαΐας 42:1-4, 11:1-3). Τότε ο ιδρυτής μιας νέας βασιλείας, «δια του Αγίου Πνεύματος», αρχίζει να καταστρέφει τα έργα της σάρκας, του Σατανά! (Ματθαίος 12:28).

    Ο Κύριος είχε τη δύναμη της Πεντηκοστής, ζούσε και διακονούσε στην πληρότητα του Αγίου Πνεύματος. Όλη η διακονία Του ήταν διακονίακάτω από την εξάρτηση, οδηγία, χρίσμα Αγίου Πνεύματος! Ως άνθρωπος, πλήρης όμως Αγίου Πνεύματος! Όλη η διακονία του Υϊού ήταν στη δύναμη του Τρίτου Προσώπου, σε πλήρη εξάρτηση από το Πρώτο Πρόσωπο. Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, πρόσφερε Τον εαυτό Του στον Σταυρό! (Εβραίους 9:14). Ζωοποιήθηκε στην Ανάσταση από το Άγιο Πνεύμα – «ζωοποιηθείς δε υπό του Πνεύματος».

    Οι οδηγίες Του μετά την Ανάσταση στους μαθητές! Ο Αναστημένος, Θριαμβευτής Κύριος – πάλι διά του Αγίου Πνεύματος – δίνει εντολές. Η εσχατολογική Του Βασιλεία, θα είναι Βασιλεία «εν Πνεύματι Αγίω!» Ο Κύριος σκόπιμα σταμάτησε στη μέση το Ησαΐας 61:2 – Λουκάς 4:18. Επίσης, τύποι και σκιές στην Παλαιά Διαθήκη δείχνουν καθαρά, πως η διακονία του Κυρίου θα είναι κάτω από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου (Έξοδος 37:17-24) βλέπουμε την αναφορά στην επτάφωτη λυχνία, που έκαιγε «λάδι» στους εφτά λύχνους της! Ο αριθμός εφτά δείχνει τη Θεία τελειότητα του Ιησού = Μεσσία, όπως και το χρυσάφι. Το «λάδι» συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα! Όχι «χρυσάφι», χωρίς «λάδι!» Ο Ιησούς, το Φως του κόσμου, έλαμπε καθώς έκαιγε στο «λάδι» του Αγίου Πνεύματος!

    «Εκένωσεν Εαυτόν», έλαβε «δούλου μορφήν» κάτω από την πλήρη κυριαρχία του Αγίου Πνεύματος. Κάτω από το χρίσμα και την οδηγία του Αγίου Πνεύματος, ο Κύριος Ιησούς ήταν ο Τέλειος Άνθρωπος, ο Δεύτερος Αδάμ που αποκατέστησε ό,τι ο πρώτος Αδάμ κατέστρεψε!

    Γι’ αυτό Του άρεσε να αυτοαποκαλείται «Υϊός ανθρώπου». Έλαβε «σώμα», έγινε «ο Τέλειος Άνθρωπος». Η Εκκλησία συλλογικά, παίρνει πλέον τη θέση του Ιησού στον κόσμο!

    Η Εκκλησία τώρα, οφείλει να διέρχεται «ευεργετούσα και θεραπεύουσα», να κηρύττει και να διδάσκει! – «…και θέλει κηρυχθεί τούτο το ευαγγέλιον της Βασιλείας…». Και γι’ αυτό προκαταβολικά, πριν την Πεντηκοστή, «φύσηξε… λάβετε Πνεύμα Άγιον… καθώς Εμέ απέστειλεν ο Πατήρ και εγώ πέμπω υμάς!» Η Εκκλησία οφείλει να φανερώνει, ότι ο Θεός είναι εδώ! (Πράξεις 4:30). Όχι πληρότητα Βασιλείας, αλλά δείγματα! («Ο Θεός εν τω μέσω υμών» – «…ο Θεός ήτο μετ’ Αυτού» = με εμάς). Έτσι ακριβώς διακόνησε ο Κύριος! «Δεν δύναται… εάν δεν βλέπει τον Πατέρα…» (εξάρτηση – οδηγία). Πόσα λάθη πηγάζουν από τη σάρκα!

    Ο Υϊός του Θεού ενεργεί σήμερα στη γη, μέσα από πληρωμένους με Άγιο Πνεύμα πιστούς. Χρίστηκε με Άγιο Πνεύμα και αποτελεί το μοντέλο για την Εκκλησία Του! (Ιωάννης 14:12) = Να πως θέλει την Εκκλησία Του να ενεργεί συλλογικά, αλλά και κάθε έναν ατομικά! Φυσικά, πριν Τον ακολουθήσω ως Υπόδειγμα Διακονίας, πρέπει να Τον δεχθώ ως Σωτήρα και Κύριο της ζωής μου. Σωτηρία και Κυριότητα πριν τον αγιασμό και πριν από όποια διακονία. Με κερδίζει ο Ιησούς πριν κερδίσω ψυχές γι’ Αυτόν. Γίνομαι παιδί Θεού, πριν ακολουθήσω τα ίχνη του «Πρωτότοκου αδελφού μου»!

    Όταν γίνω του Χριστού, τότε μοιάζω και ακολουθώ τον Χριστό και ενεργώ όπως ο Χριστός! Ο Υϊός του Θεού, λοιπόν, ενεργεί σήμερα στη γη μέσα από πληρωμένους με Άγιο Πνεύμα ανθρώπους. Το Βάπτισμα του Κυρίου με Άγιο Πνεύμα («ο Βαπτίζων…»), κάνει τους πιστούς ένα μ’ Αυτόν, για την εκπλήρωση του Παγκόσμιου Απολυτρωτικού Του προγράμματος («…θέλετε λάβει δύναμιν» = η ικανότητα να γνωρίζω και να εκτελώ το θέλημα).

    Μαρτυρία του Κυρίου σε όλες τις περιστάσεις και παρ’ όλες τις αντιξοότητες! Η ικανότητα να γίνονται στη γη, πράγματα που θέλει ο Ουρανός. Η ικανότητα να εργάζεσαι με τον Θεό, ώστε οι άλλοι να βλέπουν Τον Θεό Μόνο, να εργάζεται! Το Άγιο Πνεύμα να σε κατέχει με τέτοιο τρόπο, ώστε το να είμαι μάρτυρας Χριστού, γίνεται απλό και φυσιολογικό (τότε… ονομάσθησαν Χριστιανοί)!

    Θα είμαι προτού κάνω! Μαρτυρώ με τη ζωή μου και με το στόμα μου και είμαι ανοικτός και διαθέσιμος, για ο,τιδήποτε θέλει ο Πατέρας να κάνει, ώστε να δοξαστεί ο Υϊός Του! Δύναμη που πρωταρχικά ξοδεύεται για λατρεία! Πέτρος και Ιωάννης αν και με την εμπειρία της Πεντηκοστής, ανέβαιναν να πρεσευχηθούν. Έτσι, το δεύτερο μεγάλο δώρο του Πατέρα, το Άγιο Πνεύμα, μας ικανώνει να εκτιμάμε όλο και  περισσότερο και να δοξάζουμε το Πρώτο Δώρο, τον Ιησού Χριστό, στη ζωή μας! Να γιατί, «…να κραταιωθήτε εν δυνάμει διά του Πνεύματος… να κατοικήσει  ο Χριστός… να γνωρίσετε την αγάπη Του…»!

    Δεν περιμένω το φαινόμενο της Πεντηκοστής (άπαξ), αλλά γεύσεις Πεντηκοστής! – «…ως και εφ’ ημάς κατ’ αρχάς» (Πράξεις 11:15)  – Μέσα πια στην Οικονομία Του Πνεύματος, το Άγιο Πνεύμα «πέφτει» σε ψυχές. Οι 3.000  που δέχτηκαν τον Χριστό και βαπτίσθηκαν, δεν πειραματίστηκαν ό,τι και οι 120, αλλά πήραν δύναμη! Από 3.000 έγιναν 5.000! Παράλληλα, «…εσείσθη ο τόπος!» μετά «…την δέησιν αυτών!» Ο Κύριος ήταν γεμάτος με Άγιο Πνεύμα, πρώτα για τον Πατέρα και μετά για τις ψυχές!

    Ο Κύριος, λοιπόν, είναι και αποτελεί το Μοντέλο μας, το υπόδειγμα μας. Η Σωτηρία του Θεού μάς κάνει «σύμμορφους της Εικόνας Του» και ο Κύριος είναι «Πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών!» – «είπατε εις τους αδελφούς Μου!»

    Μέχρι λοιπόν, να έλθει ο Κύριος Ιησούς, η Εκκλησία συστήνει τη Βασιλεία! Ο Κύριος, Χρισμένος κήρυττε και Χρισμένος διακονούσε. Δυστυχώς, πόσες φορές διακονούμε με ξένο «πυρ» και όχι με τη φωτιά Εκείνου που βαπτίζει με Άγιο Πνεύμα! Χρειαζόμαστε μια σωστή κατανόηση και εκτίμηση της Πεντηκοστής. Η Εκκλησία δε χρειάζεται μόνο – απλά «πόνο» και «βάρος» για ψυχές, αλλά και πείνα και δίψα για τον Θεό, για χρίσμα και δύναμη!

    Η Εκκλησία πήρε Χάρη και Αποστολή, αλλά χρειάζεται και δύναμη γι’ αυτή την αποστολή. Η δύναμη του Αγίου Πνεύματος είναι διαθέσιμη στον πιστό και στην Εκκλησία που θα τη ζητήσει! Η Πεντηκοστή έκανε και κάνει δυνατή τη μαρτυρία του Ευαγγελίου. Ήταν η αρχή της θριαμβευτικής εισόδου του Ευαγγελίου, που όμως πρέπει να έχει συνέχεια! Η δύναμη του Θεού επάνω σε ανθρώπινα σκεύη!