ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ – ΜΑΘΗΜΑ 24

Χαρίσματα Διακονιών: «Διδασκαλία…»

                                                                       Εισηγητής: Γιώργος Γούδας

     Εφεσ. 4:11, Α’ Κορ. 12:28,29, Ρωμ. 12:4-7 – Οι δάσκαλοι και η διδασκαλία έχουν μια περίοπτη θέση μέσα στον Άγιο Λόγο του Θεού. Το Χάρισμα της διδασκαλίας είναι το μόνο που αναφέρεται και στις τρεις λίστες των χαρισμάτων. Αυτό το Χάρισμα συνοδεύει τα αντίστοιχα του Απόστολου – Προφήτη – Ευαγγελιστή – Ποιμένα, αλλά και διακρίνεται. (Υπάρχουν δάσκαλοι χωρίς ποίμνιο, π.χ. «Βιβλικό Σχολείο»).

     Ξέρουμε, πως το κήρυγμα του Λόγου (Ευαγγελίου) ακολούθησε η εμμονή στη διδαχή των Αποστόλων. Αυτή η διδαχή κατάρτισε άλλους δασκάλους (Πράξεις 5:42 & 13:1) Μια διδαχή που ξεκίνησε από τη Μεγάλη Αποστολή! Ο Απ. Παύλος ήταν κήρυκας, Απόστολος, Δάσκαλος (Α’ προς Τιμόθεο 2:7). Έκλεισε την πορεία του, με έμφαση στη διδαχή (Πράξεις 28:30,31).  Ο Βαρνάβας ήταν δάσκαλος (Πράξεις 11:25,26 & 15:35).

     Εκκλησίες έχουν υποφέρει πολύ από την έλλειψη διδασκαλίας (περιορίσθηκαν στο κήρυγμα). Την αναγέννηση δεν την ακολούθησε οικοδομή. Το κήρυγμα έχει να κάνει, ως επί το πλείστον, με μη πιστούς και η διδασκαλία με πιστούς. Η διδασκαλία είναι το «πότισμα» στο Λόγο, στο «φύτεμα!» (Α’ Κορινθίους 3:6-9). Ο Απολλώς που ήταν «δυνατός στις Γραφές», πότιζε! (Πράξεις 18:27).

     Διδασκαλία είναι η υπερφυσική ικανότητα να εξηγήσεις αποκαλυπτικά και να εφαρμόζεις αποτελεσματικά το Λόγο. Ας θυμηθούμε ότι είναι δώρο, χάρισμα του Αγίου Πνεύματος και απαιτείται για ορθοτόμηση του Λόγου. Ενδέχεται να σχετίζεται με το φυσικό χάρισμα… αλλά απαιτείται η αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος. Το ταλέντο δίνεται με τη φυσική γέννηση, ενώ το χάρισμα με την πνευματική γέννηση (Αναγέννηση). Κοινή χάρη στην ανθρώπινη κοινωνία, ιδιαίτερη χάρη στο ΣΩΜΑ της Εκκλησίας. Το ταλέντο επικοινωνεί όποιο αντικείμενο, ενώ το χάρισμα επικοινωνεί τα πνευματικά που πνευματικώς ανακρίνονται. Οι αναγεννημένοι πιστοί χρειάζονται διδασκαλία, ξεκινώντας από την αρχική του Χριστού και συνεχίζοντας προς την ωριμότητα.

ΤΑ ΑΡΧΙΚΑ – Εβραίους 6:1,2

•  Μετάνοια από νεκρών έργων
•  Πίστη προς τον Θεό
•  Διδαχή των βαπτισμών
•  Επίθεση χειρών
•  Ανάσταση νεκρών
•  Αιώνια κρίση

     Όλοι οι πιστοί πρέπει να ασκούν το δώρο αυτό! – «…ως προς τον καιρόν, έπρεπε να είσθε διδάσκαλοι…». Η διδασκαλία έχει σκοπό να οδηγήσει τον πιστό, να συμμορφώνεται με την εικόνα του Χριστού (Κολοσσαείς 1:28). Δεν περιορίζεται στ ους άνδρες! Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα «εξέθεσαν ακριβέστερα την οδόν του Θεού», στον Απολλώ. Υπάρχει πνευματική «σκυταλοδρομία», όσον αφορά τη διδασκαλία (Β’ προς Τιμόθεο 2:2). Το Χάρισμα αυτό αποτελεί και έναν από τους όρους ή τις προϋποθέσεις για επισκοπή! – «…διδακτικός» (Τίτος 1:9). Ο πιστός – αναγεννημένος προχωρεί από «νήπιο – παιδίον – τεκνίον – νεανίσκος – πατέρας – στρατιώτης – πολεμιστής». Μετατρέπει αμαρτωλές ψυχές σε λυτρωμένες και λυτρωμένες σε αφιερωμένες. Η Βίβλος είναι το εγχειρίδιο του Δασκάλου (Β’ προς Τιμόθεο 3:16).

• Θα αναζητήσει
• Θα θεμελιώσει
• Θα αυξήσει – καταρτίσει
• Θα χρησιμοποιήσει

     Ας επανέλθουμε στη Μεγάλη Αποστολή και ας τη δούμε στα πλαίσια της διδασκαλίας. Πλήρη διδασκαλία – «…πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς» ⇔ «πάσα η βουλή του Θεού». – Αποτελεσματική διδασκαλία – «διδάσκοντες αυτούς τηρείν». – Σωστή διδασκαλία – «Όσα Εγώ παράγγειλα…» – Ο δάσκαλος (σε κάθε τομέα, Κυριακό κ.λπ.) καθαρίζει τον εαυτό του, για να οδηγεί άλλους (τα παιδιά) στον ίδιο καθαρισμό. Ακόμα σοφία για να διδάξει άλλους – «λαλούμε σοφία Θεού… προς δόξα ημών!» Γίνεται φως για να φωτίσει άλλους. Μιλάει στον Θεό για τους μαθητές, πριν μιλήσει στους μαθητές για τον Θεό. Ο δάσκαλος είναι ισόβιος μαθητής! Και η μαθητεία «Εν Χριστώ» είναι ισόβια. Ο Ιγνάτιος, ο Θεοφόρος, σεβάσμιος γέροντας των αποστολικών χρόνων, βαδίζοντας προς το μαρτύριο έλεγε: «Νυν άρχομαι μαθητής είναι!». Ζωντανός μαθητής Χριστού, για να ανάβει φωτιές σ’ ένα κόσμο χλιαρό και παγωμένο. Ο δάσκαλος μεταδίδει «ρήματα ζωής αιωνίου» και όχι λόγια δικά του!

     Ο δάσκαλος που βρίσκεται σε άμεση επαφή με τον Αναστημένο Χριστό και εκπληρώνει κάθε μέρα το: «Μείνατε εν Εμοί», είναι ένα «μεγάφωνο» του ουρανού, στημένο στη γη, μεταδίδοντας απλά τη φωνή του Θεού, στην κατάλληλη συχνότητα των ακουόντων. Ο δάσκαλος είναι φορέας της δύναμης του Θεού και της σοφίας του Θεού και γι’ αυτό απαιτείται κατάρτιση. Να μην είναι νεοκατήχητος. Στο σημείο αυτό γίνονται λάθη, κύρια στο Κυριακό Σχολείο.

     Νεαρά άτομα, χωρίς εκπαίδευση, με άλυτα ακόμα δικά τους εσωτερικά προβλήματα και με μια ζωή με σκαμπανεβάσματα, τα προωθούμε, τόσο σε επίπεδο Κυριακού Σχολείου, όσο και σε επίπεδο στελεχών κατασκήνωσης. Φράσεις όπως: «…να ζεσταθεί λίγο…» ή «…έχει όμως πολύ ζήλο…». Ποτέ ο ζήλος δεν είναι υποκατάστατο υπακοής και άγιας ζωής.

     Υπάρχει το απλό ερώτημα: «Θα εμπιστευόσουν ποτέ το χειρουργικό νυστέρι στα χέρια ενός νεαρού, που έχει ζήλο να γίνει κάποτε χειρούργος;». Όχι βέβαια! Και όμως! Το «Μαχαίρι του Πνεύματος» και την ορθοτόμηση του Λόγου, την εμπιστευόμαστε απλώς σε άτομα που έχουν μόνο ζήλο και επιθυμία.

     Είναι αξιοθαύμαστοι οι νέοι που έχουν ζήλο, όμως χρειάζεται προσοχή για να αποφευχθούν δύο κίνδυνοι:

1. Ο κίνδυνος της αποτυχίας στο έργο

2. Ο κίνδυνος της έπαρσης και της προσωπικής απογοήτευσης του δασκάλου

     Είναι προτιμότερη μια καθυστέρηση της ανάθεσης των ευθυνών σε λογικά πλαίσια, από την απερίσκεπτη βιασύνη. Απαιτείται χρόνος προετοιμασίας, που όχι μόνο δεν είναι χαμένος χρόνος, αλλά και αξιοποιεί τον υπόλοιπο χρόνο, το χρόνο της προσφοράς. Παράλληλα, ο δάσκαλος εξακολουθεί να είναι μαθητής! Διδάσκοντας μαθαίνει και μαθητεύοντας διδάσκει. «Αν σταματήσεις να αυξάνεσαι σήμερα, θα σταματήσεις να διδάσκεις αύριο».

     Ο Νόμος του Δασκάλου: «Καλή γη» – προϋπόθεση: Ο αποτελεσματικός δάσκαλος πάντοτε διδάσκει από το ξεχείλισμα μια πλήρους ζωής με το Άγιο Πνεύμα. Είναι το άτομο που κάθε μέρα εκπληρώνει το: «Αυξάνεσθε δε εις την χάριν και εις την γνώσιν του Κυρίου Ιησού…». Κάθε δάσκαλος οφείλει πρωταρχικά, να είναι ένας μαθητής, ένας σπουδαστής ανάμεσα σε σπουδαστές. Ο δάσκαλος αυξάνει και αλλάζει: «Πώς μπορώ να βελτιωθώ ακόμα περισσότερο, για τη δόξα του Θεού και την οικοδομή των μαθητών μου;». Ο δάσκαλος όσο ζει, μαθαίνει και όσο μαθαίνει, ζει!

     Αφήνω τον Θεό να διακονήσει εμένα πρώτα, πριν διακονήσω εγώ τους άλλους. Ο Θεός θέλει να δουλέψει με μένα, αλλά δεν το κάνει πριν δουλέψει σε μένα! Θα μας χρησιμοποιήσει ως εργαλεία, αλλά πρώτα θα δουλέψει, ώστε το εργαλείο να είναι σε καλή κατάσταση – ποιότητα στα χέρια Του. Το να διδάσκω, είναι κάτι που ο Θεός όρισε και διάλεξε, είναι προνόμιο που με οδηγεί σε ταπείνωση και αν θέλω να δυναμώσω τη διδασκαλία μου, πρέπει να δυναμώνω τον εαυτό μου.

     Σήμερα ζητούνται δάσκαλοι, με πάθος και ζήλο για τη διακονία αυτή. Η εκπαίδευση και η κατάρτιση είναι βασική. Για να διδάξεις σ’ ένα Δημοτικό Σχολείο 2+2 = 4, πρέπει να έχεις μερικά χρόνια σπουδών. Για να διδάσκεις «τον ανεξιχνίαστο πλούτο του Χριστού… χρειάζεσαι ισόβια μάθηση!

Ο αποτελεσματικός δάσκαλος οφείλει να είναι:

α) Πιστός

β) Διαθέσιμος

γ) Πρόθυμος να διδάσκεται

     Κάθε δάσκαλος πρέπει ειλικρινά να ρωτά, «Έχω αλλάξει σε σχέση με πέρυσι;» (Ακόμα ένα μήνα πριν ή μία εβδομάδα!) Αποτελεσματική διδαχή έρχεται μόνο μέσα από μια αλλαγμένη ζωή. Όσο περισσότερο αυξάνω, αλλάζω, τόσο περισσότερο γίνομαι όργανο για να αλλάζουν και οι άλλοι.

     Η ηλικία δεν παίζει ρόλο! – «…και την σήμερον ημέραν είμαι δυνατός…». Στη ζωή ισχύει το: «Δεν μπορείς να διδάξεις νέα κόλπα σ’ ένα γέρικο σκυλί», αλλά ισχύει όταν διδάσκεις «σκυλιά» και όταν διδάσκεις «κόλπα». Ο δάσκαλος είναι άνθρωπος και η διδαχή είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ! Οι πιο εκπληκτικοί άνθρωποι είναι οι ηλικιωμένοι, που εξακολουθούν να μαθαίνουν, να αλλάζουν και να προσφέρουν!  Αντίθετα, νέοι που σταμάτησαν στα 23-25 να μαθαίνουν, είναι νεκροί διανοητικά! Η αύξηση είναι κάτι που ο Κύριος Ιησούς έκανε (Λουκάς 2:52). Η αύξηση Του ήταν σφαιρική και όχι μόνο πνευματική. 

Ο Κύριος «προέκοπτεν…»:

• «σε σοφία» = διανοητική αύξηση
• «σε ηλικία» = φυσική αύξηση
• «…χάρη παρά Θεώ» = πνευματική αύξηση
• «και ανθρώποις» = κοινωνική – συναισθηματική ανάπτυξη

     Καθώς καταρτίζομαι, δε συγκρίνω τον εαυτό μου με άλλους! Είμαι εγώ και είμαι μοναδικός. Τόσο για την πνευματική, όσο και για τη διανοητική αύξηση, είναι απαραίτητα τα εξής:

1.Διατήρησε μια συνεχή μελέτη και ένα πρόγραμμα μελέτης. Ζήτησε οδηγία από τον Θεό για το αντικείμενο. Μελέτησε ό,τι έχεις διαθέσιμο και ό,τι μπορείς να βρεις. Είναι αλήθεια ότι κάθε μελετητής δεν είναι ηγέτης, αλλά κάθε ηγέτης είναι μελετητής! Άσκησε περισυλλογή σ’ αυτό που μελετάς, τρέψε το σε προσευχή. Μελέτα όχι μόνο βιβλία, αλλά και ανθρώπους, ιδιαίτερα αν έχεις επαφές με ανθρώπους πίστης! Κλείσε το στόμα σου και άκου, ρωτώντας να μάθεις παράλληλα. Χάνουμε μοναδικές ευκαιρίες να μάθουμε από ανθρώπους.

2. Ζήτησε να παρακολουθήσεις 1-2 μαθήματα που κάποιος άλλος δάσκαλος διδάσκει. Προμηθεύσου κασέτες, βίντεο, βιβλία κ.α.

     Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι η καθημερινή σου ώρα με τον Θεό και το Λόγο Του! Έχεις, το Λόγο, το Άγιο Πνεύμα και δύο γόνατα. Είσαι λοιπόν πλήρης. Δώσε χώρο στο Άγιο Πνεύμα, πριν και αφού ετοιμασθείς. Μελετώ για μένα, όχι μόνο για τους μαθητές μου.

     Παράλληλα προσπαθώ και όταν ετοιμάζομαι γι’ αυτούς, να διακονηθώ ο ίδιος, ακόμα και όταν διδάσκω! Μελέτα ποιοτικά, όχι ποσοτικά. Το θέμα δεν είναι «πόσες φορές θα βγάλω εγώ τη βίβλο», αλλά πόσες φορές «θα διαβάσει εμένα η Βίβλος!» – Γνώρισε τους μαθητές σου.

3. Η φυσική διάσταση, είναι ο τομέας όπου οι περισσότεροι δάσκαλοι αμελούν περισσότερο. Έχουμε την τάση να αρνιόμαστε την ανθρωπότητά μας μετά την αναγέννηση! Ικανοί δάσκαλοι δε γεννιούνται, Αναγεννιόνται και καταρτίζονται. Τα κοσμικά σχολεία αναγνωρίζουν το δεύτερο, πολύ δε περισσότερο πρέπει η Εκκλησία να αναγνωρίσει και τα δύο. Όχι χάρισμα μόνο, αλλά χάρισμα και εκπαίδευση μαζί!

Η συνέπεια του δασκάλου

     Η συνέπεια αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία για τον αποτελεσματικό δάσκαλο. Θα είμαι συνεπής αν καλλιεργώ μια ακράδαντη πίστη στα αποτελέσματα του Λόγου, έστω και μακροπρόθεσμα. Αυτή η πίστη αποκλείει οποιαδήποτε απογοήτευση. «Ο αροτριών, με ελπίδα πρέπει να αροτριά». Ο δάσκαλος σε μια εποχή σαν τη δική μας, δεν αισχύνεται το Ευαγγέλιο και δεν απογοητεύεται. Το Ευαγγέλιο και σήμερα είναι αναγκαίο και επίκαιρο και σήμερα κάνει θαύματα! Είναι ο δονητής, που δονεί και πωρωμένες ακόμα συνειδήσεις. Προσφορά του Λόγου με όλο μου τον εαυτό! Όχι άτονα λόγια και ψυχρά, αλλά ζωντανά και δυνατά. Πρέπει να είμαστε μαγνητισμένοι εμείς οι ίδιοι από Τον «Μεγάλο Μαγνήτη», ώστε με τη σειρά μας να μαγνητίζουμε ψυχές. Είμαι πεπεισμένος, ότι… Ψαλμός 119:130 & 19:7-9.

     Προτεραιότητες μελέτης, για να είμαι συνεπής. Απαιτείται σωστή χρήση και εκμετάλλευση του χρόνου (προϋπολογισμός χρόνου!). Πάντα σε σχέση με τη γνώση των ορίων μου. Μην αναλαμβάνεις πολλά, μην αναβάλλεις, μάθε να λες «όχι». Απόφυγε τον κίνδυνο της τελειομανίας. Κινήσου υγιώς σ’ αυτό. Κάνε πρόγραμμα, αλλά μη γίνεις δούλος σ’ αυτό! Ακολούθησε πιστά τις προτεραιότητες. Μην πας στη Νο 2, αν δεν έχεις εκπληρώσει τη Νο 1 προτεραιότητα. Πράττε, ώστε να γίνει συνήθεια! Η προετοιμασία αρχίζει από την αρχή της εβδομάδας. Παράλληλα μιμήσου το μυρμήγκι! Û «Ο συνάγων εν τω θέρει είναι υϊός συνέσεως». Κάθε δάσκαλος πρέπει να θυμάται: «Επικατάρατος ο ποιών το έργον του Κυρίου αμελώς». Το έργο του Θεού γίνεται με τον τρόπο του Θεού και με τη δύναμη του Θεού. Είναι έργο πνευματικό, που γίνεται από πνευματικούς ανθρώπους με τη δύναμη του Πνεύματος.

     Ο δάσκαλος: Περιμένει τον Θεό και εργάζεται για τον Θεό! (Ησαΐας 40:31 ⇔ 64:4). Ο Θεός εργάζεται με πιστούς που τον προσμένουν και εργάζονται. Η ισορροπία ανάμεσα στην αναμονή και στην εργασία είναι η μεγάλη ανάγκη στο έργο σήμερα. Ποτέ η αναμονή σε βάρος της εργασίας και το αντίθετο. Αναμένω τον Κύριο για να είμαι έτοιμος να εργασθώ γι’ Αυτόν.

     Πιστότητα στα λίγα! «Ο εν τω ελαχίστω πιστός και εν τω πολλώ πιστός είναι». Ποτέ ο Θεός δε θα σου εμπιστευθεί περισσότερα, αν δε δώσεις όλο σου τον εαυτό στα λίγα. Κάνε το καλύτερο που μπορείς, σύμφωνα με το φως και την εκπαίδευση που έχεις σήμερα. Κάνε ό,τι μπορείς, με ότι έχεις, όπου είσαι, σε κοινωνία και εξάρτηση από τον Θεό. Η Εκκλησία υποφέρει όχι μόνο από πιστούς που δεν εργάζονται, αλλά και από πιστούς που εργάζονται χωρίς οδηγία και εξάρτηση από τον Θεό. – «Το έργο, οι ευθύνες με πιέζουν τόσο, που δε βρίσκω χρόνο για προσευχή!» Τα «πρόβατα» δεν ευαγγελίζονται, τρέφονται! «Βόσκε – ποίμανε». Σ’ αυτή τη διαδικασία, η διδασκαλία έχει σημαντικό ρόλο.