Η σημασία της Μεγάλης Εντολής

(Αποστολής)

Εισηγητής: Γιώργος Γούδας

   Είναι σημαντική η Μεγάλη Εντολή – αποστολή καθώς είναι η τελευταία εντολή του Κυρίου στους μαθητές.

• Ο Ματθαίος δίνει έμφαση στην εξουσία του Χριστού, στην παρουσία Του και στη διδαχή, μαθητεία των εθνών
• Ο Μάρκος τονίζει την παγκοσμιότητα της εντολής και την ευθύνη των ακροατών.
• Ο Λουκάς τονίζει το περιεχόμενο του μηνύματος και τη δύναμη για τη διακήρυξή του.
• Ο Ιωάννης περιγράφει τις πνευματικές προϋποθέσεις και απαιτήσεις.

Αναλυτικά:

1. Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΜΑΤΘΑΙΟΣ 28:16-20

   Ο Κύριος μιλά σαν βασιλιάς και δέχεται λατρεία: “… ιδόντες ΑΥΤΟΝ προσεκύνησαν” και δίνει εντολές! Στην παράγραφο αυτών των εδαφίων βλέπουμε την εξουσία του Βασιλιά, τον σκοπό του Βασιλιά (μαθητές από όλα τα έθνη), το πρόγραμμα του Βασιλιά (διδάσκοντες, βαπτίζοντες) και την παρουσία του Βασιλιά. Ο Ματθαίος διακηρύττει τον κύριο σκοπό. Μαθητεία όχι απλά πιστούς, αλλά μαθητές. Η έμφαση στο ευαγγέλιο του Ματθαίου είναι τα εθνικά σύνορα στα οποία πρέπει να φτάσει το ευαγγέλιο. Η λέξη “έθνη” δεν αναφέρεται στα 221 έθνη – μέλη του Ο.Η.Ε., αλλά σε όλα τα γκρουπ των ανθρώπων. ΜΕΓΑΛΗ ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ κ.λ.π. Η επιθυμία του Χριστού είναι να οικοδομήσει την εκκλησία Του με υλικό  από κάθε γλώσσα – φυλή – έθνος.

   Είναι σημαντικό να προσέξουμε ότι το “διδάσκοντες” εδώ είναι που έχει την έμφαση και όχι το κήρυγμα. Η μαθητεία είναι ο σκοπός και μέσα σ’ αυτόν ανήκουν και για την εκπλήρωσή του αρετές όπως επιμέλεια, υπομονή, επιμονή.  Ευαγγελισμός σε βάθος και σε πλάτος! Κηρύττω το Ευαγγέλιο – μαθητεύω “ικανούς” – καθιστώ “πρεσβυτέρους” – έχω τοπική εκκλησία. Είναι θαυμαστά τα λόγια του Κυρίου: “Πορευθέντες … ιδού!…”. Θα πάω και καθώς πορεύομαι βλέπω, έχω πάντα υπ’ όψη μου την παρουσία του Κυρίου. Ο Κύριος επισφράγισε την εντολή με μια θαυμαστή υπόσχεση. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΜΑΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΛΕΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ!

   Στην ουσία όταν πηγαίνουμε εμείς στο ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ, ανακαλύπτουμε ότι εκεί Πρώτος είχε πάει Ο ΚΥΡΙΟΣ! Τα καλά έργα είναι ήδη προετοιμασμένα. Αυτό έγινε όταν  το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ είπε στον Φίλιππο να πάει στον ευνούχο. Όταν ο Φίλιππος πήγε, ανακάλυψε ότι ο ευνούχος μελετούσε τον Ησαΐα και μάλιστα το 53^ο κεφάλαιο!

   ΟΧΙ η υπόσχεση χωρίς την εντολή! Έχω δικαίωμα σ’ αυτήν την υπόσχεση όταν εκπληρώνω την εντολή. Η παρουσία Του δε μου δίνεται απλά για προσωπική “ευτυχία”, αλλά για υπηρεσία – μαρτυρία. Τέλος, ας προσέξουμε την τετραπλή χρήση της λέξης “πάντα”. “ΠΑΣΑ εξουσία… ΠΑΝΤΑ τα έθνη… ΠΑΝΤΑ όσα παρήγγειλα… ΠΑΣΑΣ τας ημέρας!”Η εντολή αυτή λοιπόν είναι μια επιχείρηση βασισμένη σε όλη την εξουσία του Χριστού, που περιλαμβάνει όλο το φάσμα της διδαχής που άφησε ο Κύριος στους μαθητές και σχετίζεται με όλους τους ανθρώπους της γης, σε όλες τις εποχές.

• Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ: ΜΑΡΚΟΣ 16:15-16

   Η έμφαση εδώ είναι στο κήρυγμα, στη διακήρυξη του Ευαγγελίου.

Πιο συγκεκριμένα:

α) Τα γεγονότα του Ευαγγελίου (θάνατος και ανάσταση)

β) Την αποκλειστικότητα της σωτηρίας: “Κηρύξατε το ευαγγέλιο!”

·    Ο ΧΡΙΣΤΟΣ = «ΣΩΤΗΡΑΣ – ΚΥΡΙΟΣ – ΟΔΟΣ – ΑΛΗΘΕΙΑ – ΖΩΗ»

γ)   Τις απαιτήσεις του Ευαγγελίου (μετάνοια και πίστη)

δ)   Την υπόσχεση του Ευαγγελίου (άφεση αμαρτιών, σωτηρία)

ε)   Την κρίση του Ευαγγελίου (όστις όμως απιστήσει, θα κατακριθεί)

στ) Την επιβεβαίωση του Κυρίου

   Όπου ο Ματθαίος δίνει την έμφαση σε εθνικά σύνορα (έθνη), ο Μάρκος αναφέρει γεωγραφικά σύνορα («πάσαν την κτίσιν… τον κόσμον»). Η Μεγάλη Εντολή – Αποστολή είναι για όλο τον κόσμο.

•  Η παρουσία μας (πρέπει να πάμε) σε όλο τον κόσμο.
•  Η διακήρυξη του Ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο.
•  Η πειθώ του Ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο.

   Η ευθύνη είναι τόσο στους μαθητές του Χριστού, όσο και στους ακροατές να πιστέψουν. Το κλειδί εδώ είναι η Σωτηρία διά της πίστεως. Το βάπτισμα κατέχει περίοπτη θέση = Δημόσια ομολογία πίστεως για το εσωτερικό έργο του Αγίου Πνεύματος και παράλληλα είσοδος του πιστού δημόσια στις σχέσεις του με την εκκλησία, με τ’ αδέλφια του.

• Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ: ΛΟΥΚΑΣ 24:45-49 – ΠΡΑΞΕΙΣ 1:8

   Ο Λουκάς, δι’ Αγίου Πνεύματος, δίνει την έμφαση στην πρωταρχική κλήση του ιεραπόστολου. Ο ιεραπόστολος είναι ένας μάρτυρας του Χριστού. Αυτό σημαίνει, ότι έχω εννοήσει τις Γραφές (άνοιξε και σε  μένα το νου) και μαρτυρώ από το περίσσευμα της καρδιάς. Θα μιλήσω με βάση τις Γραφές και με βάση την προσωπική μου ιστορία και εμπειρία με τον Χριστό. Δεν μαρτυρώ απλά, αλλά είμαι μάρτυρας. Ο Κύριος δεν είπε μόνο: “Θα μαρτυρείτε για Μένα”, αλλά “θέλετε είσθε εις ΕΜΕ μάρτυρες”.Η ΓΝΗΣΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΓΙΝΟΜΑΙ, ΟΧΙ ΑΠΛΑ Σ’ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΙΛΑΩ. Μαρτυρώ πρωταρχικά με τη ζωή μου και παράλληλα με τα χείλη μου. Ο πιστός πηγαίνει, κηρύττει, ζει και πείθει! Μαρτυρώ για τον Χριστό με ό,τι συνεπάγεται αυτό (δέχομαι το κόστος).

   Ο Λουκάς είναι ο μόνος στα ευαγγέλια που περιγράφει – σύντομα – το περιεχόμενο του χριστιανικού μηνύματος: “… μετάνοια και συγχώρηση αμαρτιών”. Αυτά τα δύο είναι τα καλά νέα του Ευαγγελίου, πάνε μαζί και κηρύσσονται στο ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ. Αυτό σημαίνει ότι το μήνυμα είναι βασισμένο στο θάνατο και στην ανάστασή ΤΟΥ.

   Ο Μάρκος αναφέρει την πίστη, ενώ ο Λουκάς τη μετάνοια, γιατί ποτέ δεν πάει το ένα χωρίς το άλλο. Η σώζουσα πίστη πηγάζει από ένα γνήσιο πνεύμα μετάνοιας. Μόνο όταν μετανοώ (αναγνωρίζω την αμαρτία μου, αλλάζω τοποθέτηση απέναντι στον Χριστό), τρέχω στο Σωτήρα για συγχώρηση. Ενώ ο Ματθαίος δίνει την έμφαση σε εθνικά σύνορα και ο Μάρκος σε γεωγραφικά, ο Λουκάς δίνει την έμφαση και στα δύο: “…σε όλα τα έθνη (εθνικά σύνορα)… αρχής γενομένης από την Ιερουσαλήμ” (γεωγραφικά σύνορα). Ο Λουκάς δίνει την έμφαση και στη δύναμη (Πράξεις 1:8). Η ιεραποστολή είναι Θεία επιχείρηση και γι’ αυτό απαιτεί Θεία δύναμη. Όταν το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ δε γεμίζει το ανθρώπινο πνεύμα, αποτυγχάνει. Δυστυχώς οι εκκλησίες σήμερα έχουν μεγάλα κτίρια, αλλά λίγη παρρησία και εξουσία. Έχουν γόητρο, φήμη και όνομα, αλλά όχι δύναμη.

• Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ: ΙΩΑΝΝΗΣ 20:21-22

   Ο Ιωάννης μας οδηγεί σε μια βαθύτερη έννοια, στην όλη Ιεραποστολική επιχείρηση. Ο Ιωάννης βλέπει προς τα πάνω (στον Θεό), την καρδιά της ιεραποστολής. Η εκπλήρωση της εντολής, εξαρτάται από τη σχέση μου μαζί Του. Το κλειδί εδώ είναι η φράση: “καθώς”. Όπως ο Πατέρας, έτσι και ο Υιός. Όπως ο Υιός, έτσι και οι πιστοί! Η έμφαση δεν είναι τόσο στην πράξη όσο στη διάθεση. Οι πιστοί έχουν τα ίδια εφόδια και την ίδια σχέση, που είχε ο Χριστός με τον Πατέρα.

   Ας θυμόμαστε, πως ο Πατέρας εξαπέστειλε στις καρδιές μας “το Πνεύμα του Υιού Αυτού!.” Η σχέση μας μαζί Του είναι σχέση αγάπης – πίστης – υπακοής. Οι πιστοί πρέπει να πάνε με το ίδιο φρόνημα, που ήταν και στον Χριστό (ταπείνωση, υπακοή, αυταπάρνηση), την ίδια αποστολή (να ζητήσουν και να σώσουν το απολωλός) και την ίδια βασιλεία (δείγματά της…). Παράλληλα, συμμετέχουν στα παθήματα, στην υπομονή, στη δύναμη της Ανάστασης και φέρουν το σταυρό. Ο Ιωάννης με τη λέξη “καθώς”, τα σχετίζει όλα αυτά με τη διακονία και παρουσία του Αγίου Πνεύματος: “…λάβετε Πνεύμα Άγιο”.

   Το Άγιο Πνεύμα μας ικανώνει να είμαστε αυτό που πρέπει να είμαστε, για να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε. Οι ίδιοι μαθητές, ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ τώρα, έγιναν άλλοι άνθρωποι! Υπάρχει λοιπόν, μια άμεση εσωτερική σχέση ανάμεσα στην ιεραποστολή και στην Πεντηκοστή.

   Η Ιεραποστολική κίνηση συμπεριλαμβάνει όλη τη Θεότητα! Ο Πατέρας έστειλε τον Υιό, ο Υιός στέλνει εμάς, το Άγιο Πνεύμα πηγαίνει με μας. Η Ιεραποστολή της Εκκλησίας είναι εμπνευσμένη από τον Πατέρα, εστιάζεται στον Υιό και διευθύνεται από το Άγιο Πνεύμα. Είναι μια επιχείρηση – αποστολή που περιλαμβάνει όλο τον κόσμο! Όλοι οι μαθητές του Χριστού καλούνται να μετέχουν σ’ αυτό το μεγάλο πρόγραμμα. Η μεγαλύτερη αποστολή, λοιπόν, της Εκκλησίας είναι, να κερδίσει ανθρώπους στον Χριστό που θα προστεθούν στο Σώμα Του = Εκκλησία και θα αυξηθούν σε άγια πίστη και ζωή, θα καταρτισθούν, ώστε και αυτοί με τη σειρά τους να μαθητεύσουν κι άλλους. Ο θερισμός είναι πολύς! Ο καρπός ώριμος! Ο καιρός της συγκομιδής σε λίγο θα περάσει! Θα έχουμε “χειρόβολα”;