ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΘΗΜΑ 27

Το χάρισμα «βοηθείας»

                                                               Εισηγητής: Γιώργος Γούδας

     Α’ Κορινθίους 12:28 – Ένα επίσης σημαντικό χάρισμα, απαραίτητο στην Εκκλησία του Χριστού, είναι αυτό των «βοηθειών». Το Χάρισμα αυτό είναι πολύ κοντά σ’ εκείνο του «ελέους» και σ’ εκείνο της «διακονίας», ξεχωρίζει όμως, γιατί, ως επί το πλείστον συμβάλλει στην κατοχύρωση, ενδυνάμωση, πιο αποτελεσματική χρήση άλλων διακονιών, κύρια του Λόγου.

     Το χάρισμα αυτό ξεκινά από το ρόλο της γυναίκας! – «…βοηθόν, όμοιον με αυτόν!», που σημαίνει, ότι ο άνδρας με τη «βοηθό» (γυναίκα του) πλάι του, είναι πιο αποτελεσματικός σ’ αυτό που κάνει σε κάθε τομέα. Το Άγιο Πνεύμα ενεργεί έτσι, όταν αφορά τη ζωή της προσευχής του πιστού! – «…συναντιλαμβάνεται…». Είναι
η πολυποίκιλη βοήθεια στην τοπική Εκκλησία: Δίνω, απλώνω πρόθυμα το χέρι μου, για να ενισχύσω, ελευθερώσω αυτό που ήδη κάνει κάποιος αδελφός μου.

     Αριθμοί 11:17 – Η τοπική Εκκλησία χρειάζεται αυτό το χάρισμα και κύρια οι διακονίες του Λόγου (Φιλιππησίους 2:25 ⇔ Φιλήμονα 11). Κάθε εργάτης του Λόγου χρειάζεται ένα Φιλήμονα. Το χάρισμα αυτό, όταν ασκείται, ελευθερώνει τον κήρυκα, δάσκαλο, ποιμένα, προφήτη, ευαγγελιστή (Πράξεις 6:7). Να τι έγινε όταν «απελευθερώθηκαν» οι Απόστολοι! Το χάρισμα της βοήθειας, λοιπόν, κάνει πιο αποτελεσματική τη διακονία του Λόγου σε όλες τις μορφές της.

     Διαφέρει από το αντίστοιχο του «ελέους», στο ότι το έλεος καλύπτει ανάγκες γενικά, ενώ «οι βοήθειες» έρχονται να συνδράμουν αυτό που εδώ εργάζεσαι και κοπιάζεις. Η «διακονία», παράλληλα, είναι μια ξεχωριστή υπηρεσία που γίνεται με πιστότητα (Ρωμαίους 12:3-4, 6-12). Μοιράζω το χρόνο, τις ικανότητες, τα αγαθά μου με άλλους, σ’ αυτό που ήδη εργάζονται. Και σ’ αυτό το χάρισμα όλοι οι πιστοί κινούνται σε γενικές γραμμές, εν τούτοις, είναι θαυμαστό να υπάρχουν άτομα με αυτό ειδικά! Αυτά τα άτομα, αλλά και όλοι μας, πρέπει να ενεργούμε όχι «ως ανθρωπάρεσκοι», ούτε «με οφθαλμοδουλεία», αλλά… Α’ Πέτρου 4:11. Κάθε διακονία χρειάζεται τέτοια άτομα με το χάρισμα των «βοηθειών», κύρια η διακονία του Λόγου. Το χάρισμα αυτό βρίσκεται στο κέντρο της λίστας της Α’ Κορινθίους.

     Χωρίς αυτό το χάρισμα δεν μπορείς να διακονήσεις (φώτα – κονσόλα – μικρόφωνο κ.λπ.). Είναι Εκκλησίες που τα κάνει ο Ποιμένας όλα αυτά! Θα ανάψει τη σόμπα πετρελαίου, τα φώτα, τον ενισχυτή, θα βάψει, θα κλαδέψει, θα κουρέψει το γκαζόν κ.λπ. Τέτοια άτομα όμως, ψάχνουν να βρουν πώς και με ποιο τρόπο να υπηρετήσουν, τι να κάνουν.

     Πράξεις 19:22 – Ο Παύλος είχε δύο να τον υπηρετούν στη διακονία (20:4). Είχε μαζί του απαραιτήτως και τον Λουκά, στα ταξίδια, με λιθοβολισμούς, μαστιγώσεις, ραβδισμούς, αρρώστιες, κακουχίες. Κάθε δάσκαλος θα χρειαστεί ένα τουλάχιστον τέτοιο άτομο (για το χώρο της τάξης – κιμωλίες, πίνακα, σφουγγάρι, μαρκαδόρους, μηχάνημα προβολής διαφανειών κ.λπ.). Κάθε ποιμένας χρειάζεται τέτοια άτομα (Αρχειοθέτηση, δακτυλογράφηση, κομπιούτερ cd’s κ.λπ.). Καλύπτει πολλούς τομείς. Ενώ η Εκκλησία διακονεί, «οι βοήθειες» δίνουν άλλη διάσταση! (κάρτες στους στρατευμένους, λουλούδια σε αρρώστους, cd’ s σε πάσχοντες, μετάφραση σε ξένους). Απαραίτητο το χάρισμα αυτό στο εκδοτικό έργο! Όλοι βλέπουν «τι και πόσα βιβλία έβγαλε ο τάδε!…» , πόσοι όμως βοήθησαν!

     Το χάρισμα των «βοηθειών» πλαισιώνει, ακόμα και «Μάρθες» ⇒ Λουκάς 10:40.  Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις τα άτομα αυτά, να ασκούν το χάρισμά τους. Του βλέπεις και θαυμάζεις! Τους βλέπεις να βοηθούν σε μια μετακόμιση και θαυμάζεις Τους βλέπει να σε παίρνουν με το αυτοκίνητο και ευχαριστείς τον Θεό. Βλέπεις πόσο γρήγορα ανταποκρίνονται, όταν ζητούνται, καθάρισμα, διευθέτηση χώρου κ.λπ. Μην έχεις τύψεις εσύ που δεν ενεργείς έτσι! Όπως ένας που δεν έχε το χάρισμα του Λόγου, δεν έχει τύψεις, έτσι και ένας που δεν έχει αυτό το χάρισμα, δεν πρέπει να έχει τύψεις. Τέτοια άτομα μόνα τους κάνουν το δεύτερο μίλι!

     Πολλοί πιστοί που δεν έχουν χαρίσματα Λόγου, έχουν το συγκεκριμένο αυτό χάρισμα της βοήθειας. Βλέπεις από τη μια τον κήρυκα – ποιμένα – ευαγγελιστή να ξοδεύει ώρες σε μελέτης και προσευχή και τον πιστό με το χάρισμα βοήθειας, να ξοδεύει ώρες υπηρετώντας πρόθυμα και χαρούμενα. Σ’ αυτό το χάρισμα ωθεί ο Απ. Παύλος και πρεσβυτέρους και εργάτες του Λόγου (Πράξεις 20:35, Β’ προς Τιμόθεο 4:11). Τέτοια άτομα είναι μεγάλη ευλογία για τον εργάτη του Λόγου (Αν δεν υπάρχει γραμματέας, γιατί να αναλώνεται σε δακτυλογράφηση, αρχειοθέτηση, πρωτόκολλα ταχυδρομείο κ.λπ.).

     Βλέπουμε τον Παύλο και τον Βαρνάβα, στο πρώτο Ιεραποστολικό ταξίδι, να παίρνουν μαζί τους τον Ιωάννη (Πράξεις 13:5). Όμορφη εικόνα οι 4 φίλοι (Μάρκος 2:1-12)! Το χάρισμα αυτό ήταν ευρύτατα διαδεδομένο κατά την Αποστολική περίοδο. Μαζί με αυτό του «ελέους», είχαν απομακρύνει «την ένδεια» από τους κόλπους τους! Σήμερα;

«Κυβερνήσεις»

     Α’ Κορινθίους 12:28 ⇔ Ρωμαίους 12:8 – Ένα σημαντικό, απαραίτητο δώρο – χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, στη ζωή και τη δράση κάθε τοπικής Εκκλησίας. – Α’ προς Τιμόθεο 3:1 ⇔ «πιστός ο Λόγος…» – Σημαντικό δώρο, γιατί: «όπου δεν υπάρχει κυβέρνησις, ο λαός πίπτει». Δώρο σημαντικό, αλλά και επικίνδυνο, χωρίς σωστή κατανόηση.

Πρέπει να αποφεύγονται δύο άκρα:

α. Η καταδυνάστευση

β. Η κακώς εννοούμενη δημοκρατία 

     Με το πρόσχημα της «υπέρ-πνευματικότητας»: «…την Εκκλησία τη διοικεί ο Χριστός, δε χρειαζόμαστε κυβέρνηση – διοίκηση!» Ναι! Ο Χριστός είναι η Κεφαλή και κυβερνά την Εκκλησία Του, όμως την κυβερνά με τους πιστούς Του, με λυτρωμένους Του, που τους δίνει το χάρισμα αυτό της διακυβέρνησης για να προΐστανται στο  ποίμνιο. Το ποίμνιο χρειάζεται και οδηγία και διακυβέρνηση και γι’ αυτό το σκοπό, ο Θεός δίνει το αντίστοιχο χάρισμα. Αν και είναι το Άγιο Πνεύμα που κυβερνά, είναι κάποιο πιστοί που προικίζονται από το Άγιο Πνεύμα γι’ αυτό.

     Βλέπουμε τη διακυβέρνηση στο ξεκίνημα της Εκκλησίας, αρχικά από Απόστολους, λίγο μετά από διακόνους και στη συνέχεια σταθερά από πρεσβυτέρους (Πράξεις 4:35-37) Μέσα από «τους σωζομένους» που άρχισαν να μαθητεύονται – καταρτίζονται, οι Απόστολοι ξεχώρισαν κάποιους, τους οποίους και χειροτόνησαν «πρεσβυτέρους» και τους ανάθεσαν τη διακυβέρνηση της Εκκλησίας (Πράξεις 14:23) Ποτέ η διακυβέρνηση δεν ασκείται από έναν, όσο «χαρισματούχος» και αν είναι!  Η διακυβέρνηση ασκείται από μια ομάδα, ανάλογα με το μέγεθος της Τοπικής Εκκλησίας, που απελευθερώνει τον εργάτη του Λόγου και τον περιορίζει με την καλή έννοια, στα πνευματικά του καθήκοντα!

     Βλέπουμε «πρεσβυτέρους» στην Έφεσο και «επισκόπους και διακόνους», στους Φιλίππους. Στους πρεσβυτέρους θα πει: «ποιμάνατε…». Ας θυμηθούμε ότι στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, οι όροι «ποιμένας – πρεσβύτερος – επίσκοπος», εναλλάσσονται. Ο Απόστολος Παύλος αφήνει στην Κρήτη τον Τίτο, για να καταστήσει «εν πάση πόλει πρεσβυτέρους». Παράλληλα, τόσο στον Τίτο, όσο και στον Τιμόθεο, αφήνει λίστα με τις προϋποθέσεις για επισκοπή!

     Μέσα στην Τοπική Εκκλησία, κάποια άτομα έχουν αυτό το χάρισμα και οι υπόλοιποι, το σύνολο της Εκκλησίας, το διακρίνουν και το αναγνωρίζουν. Τέτοια άτομα «αξιώνονται διπλής τιμής», όταν φυσικά προΐστανται «καλώς» και ιδιαίτερα, «όσοι κοποιάζουν εις λόγο και εις διδασκαλία».

     Αυτό σημαίνει, ότι δεν κηρύττουν και δε διδάσκουν όλοι όσοι ασκούν διακυβέρνηση, αλλά όσοι από αυτούς έχουν το χάρισμα της διδαχής.

     Τα άτομα που κυβερνούν – προΐστανται, ΔΕΝ κατακυριεύουν το ποίμνιο, αλλά γίνονται «τύποι του ποιμνίου» (Α’ Πέτρου 5:3). Η τάση του παλαιού ανθρώπου είναι να κυριεύει, να εξουσιάζει. Η τάση του Αγίου Πνεύματος είναι να υπηρετεί, όπως ο Χριστός! (Μάρκος 10:42-44) ⇔ «… δούλοι υμών δια Τον Ιησού». Όχι «αφεντικά», όχι «Διοτρεφείς», αλλά υπηρέτες! Διακυβέρνηση με την έννοια της υγιούς επιμέλειας στον οίκο του Θεού, ενώ κυβερνώ «καλώς» το δικό μου «οίκο». Ο Κύριος είναι το αφεντικό, όχι «κλήρος» και «λαϊκοί», αλλά υπηρέτες στο ποίμνιο, στην Εκκλησία του Χριστού. Το Μεγάλο Μοντέλο είναι ο Κύριος (Μάρκος 10:45, Ιωάννης 13:15,16). Όλοι οι πιστοί είναι «βασιλείς και ιερείς». Από βασιλείς εκλέγονται οι υπεύθυνοι, στους οποίους οι υπόλοιποι (βασιλείς) ελεύθερα υποτάσσονται σε μια διακυβέρνηση «Εν Κυρίω». Όχι «αφεντικά», λοιπόν, αλλά υπηρέτες Þ ηγέτες.

     Ενώ αποφεύγουμε τον «κληρικισμό» Δεν πάμε στο άλλο άκρο της «Δημοκρατίας» (ανθυγιεινής). Χρειάζεται εμπνευσμένη ηγεσία – οδηγία – διακυβέρνηση, που ο λαός θα αναγνωρίζει και θα εκτιμά, ώστε.. Α’ Θεσ/κείς 5:12,13, Εβραίους 13:7, 17, 24. Η ευλογία του «βασίλειου ιερατεύματος» μπορεί να γίνει κατάρα!

     Δεν μπορεί να υπάρξει υγιής Εκκλησία, χωρίς διακυβέρνηση – ηγεσία. Το Άγιο Πνεύμα θέτει (ρόλο, όχι αξία) κάποιους (λίγους), μπροστά από άλλους (πολλούς) στην Εκκλησία. Είναι όμορφο, ότι η ίδια λέξη χρησιμοποιείται για τα πλοία (Αποκάλυψη 18:17). Το «πλοίο» της Εκκλησίας χρειάζεται «κυβερνήτες», με
το χάρισμα να «πηδαλιούν» σωστά. Ο τύπος διακυβέρνησης δεν είναι αυταρχικός – δημαγωγικός – δικτατορικός. Η πνευματική εξουσία εκφράζεται με σοφία, διακριτικότητα, παράδειγμα, ταπείνωση, εξάρτηση από τον Θεό, υπηρεσία.

     Αν οι διάκονοι έπρεπε να είναι πλήρης Αγίου Πνεύματος και σοφίας, για να διανέμουν την τροφή στις διάφορες ομάδες, πόσω μάλλον οι κυβερνήτες, για τα «πρόβατα». Εξουσία, χωρίς πληρότητα Χριστιανικού χαρακτήρα, φέρνει καταστροφή και ανταρσία. Η διακυβέρνηση – επισκοπή = έργο! – «…καλόν έργον επιθυμεί» – όχι θέση, αλλά έργο! Ηγούνται – οδηγούν συναθροίσεις. Καμιά συνάθροιση δεν μπορεί να λειτουργήσει μόνη της! Το Άγιο Πνεύμα οδηγεί με ανθρώπινα σκεύη. Ποιος θα ελέγξει, διακρίνει αν όλα «γίνονται ευσχημόνως και κατά τάξιν στη συνάθροιση»;

     Αυτό το χάρισμα ΔΕΝ περιορίζεται στον εργάτη του Λόγου, ούτε στους Πρεσβυτέρους. Κάθε διακονία και κάθε επιτροπή χρειάζεται τη δική της διακυβέρνηση, όπως κάθε οργάνωση, Ιεραποστολή κ.λπ.

     Είναι απαραίτητη για άσκηση πειθαρχίας, με σκοπό να κερδηθεί ο αδελφός. Τις πρωτοβουλίες – διαδικασίες θα τις πάρει η διακυβέρνηση, αλλά στο τέλος όλη η Εκκλησία θα συμμετάσχει (στην ακραία περίπτωση της Α’ Κορινθίους 5:4).

     Ευθύνη εισδοχής ή απόρριψης νέων μελών. Διακυβέρνηση στο πολυποίκιλο έργο της Εκκλησίας (απαλλαγή – απελευθέρωση του εργάτη του Λόγου). Προγραμματισμός για το μέλλον. Χρειάζεται λοιπόν ηγεσία, είτε με πλήρη απασχόληση, είτε με μερική. Ο Κύριος ξόδεψε πολύ χρόνο, για να καταρτίσει (ποιήσει) τους Δώδεκα και να τους αφήσει ηγέτες.

     Θα αποφύγουμε τοποθετήσεις, όπως: «…εμείς δεν έχουμε εργάτες πλήρους απασχόλησης, οργάνωση, διοίκηση, το Άγιο Πνεύμα οδηγεί!…». Αυτό είναι λάθος! Χρειάζεται και πηδαλιούχος και πυξίδα και πλήρωμα, με Καπετάνιο τον Κύριο! Θα υπάρξει η ηγεσία που θα τραβήξει μπροστά, θα υπάρξουν άλλοι που θα ακολουθήσουν και οι περισσότεροι που θα διατηρήσουν ό,τι νέο γίνει, ό,τι φτιάχτηκε. Η κυβέρνηση δίνει κατεύθυνση και οδηγίες στο πλήρωμα. – «Που πηγαίνει το πλοίο», «πώς θα πορευθεί», «τι θα κάνει, όταν φθάσει εκεί».

     Τα άτομα αυτά κυβερνούν «μετ’ επιμελείας», προΐστανται «μετ’ επιμελείας», αγρυπνούν «υπέρ των ψυχών» των αδελφών, οι οποίοι με τη σειρά τους πείθονται και υποτάσσονται! Τότε υπάρχει ευλογία στο σώμα.